Het is alweer bijna halverwege die heerlijke lange vakantie tussen de schooljaren. Volgend jaar sta ik voor groep 7 en groep 8. Een combinatieklas. Hard werken, maar ook op een nieuwe manier met (voor mij) nieuwe methodes.
De methodes zijn niet zo interessant, maar de manier wel. Ik ga op een Daltonmanier aan het werk. Met weektaken. Het leuke daarbij is, dat kinderen zelf de volgorde van hun werk mogen bepalen. Wel zo handig in een combinatiegroep, want dan kan ik rustig met één groep aan de uitleg, terwijl de andere groep aan het werk is en andersom.
Wel vind ik het behoorlijk spannend. Een combinatiegroep. Dat heb ik pas 1 keer gedaan en ook maar een paar weken en dan nog 7 en 8 ook. Maar ik heb er ook erg veel zin in.
Dit clipje laat wéér zien, waarom de Britse versie van de talenscoutshow zoveel beter is dat de Nederlandse. (Al was het maar om de kwaliteit van de jury).
Deze jongen gaat het winnen. Dat blijkt uit zijn talent, maar ook de reacties. Ik durf er wel een gokje op te wagen.
update: Jammer genoeg is Dean Wilson niet door. Ik kan wel een eind meekomen met het commentaar van Simon Cromwell, maar denk dat deze jongen nog heel ver kan komen en zijn talent moet blijven uitbuiten. De Dansende mannen en het strijkkwartet van de vorige post gelukkig wel.
Altijd gedacht dat de kriebels in de lente om extra schoon te maken en op te ruimen, iets vrouwelijks was.
Niet dus. Mijn huis glimt. De krantenbak in de buurt is zo ongeveer voor een kwart door mij gevuld. (heb ik het gevoel). Van alles weggesmeten. De keuken, badkamer, het balkon, de slaapkamer, een superzware beurt gegeven. De rest een flinke beurt gegeven. Op een gegeven moment stond het zweet me op het hoofd, maar het is de moeite waard. Eindelijk weer eens een schoon nou ja superschoon huisje.
Volgende maand waarschijnlijk de nieuwe vloer erin en ik ben weer tevreden.
Zo, nu is het laatste puntje op de i wel geplaatst. Nadat ik de foto's op de merkenpagina klikbaar had gemaakt vorige week, heb ik vandaag nog een mailformulier in elkaar getoverd. Wat een gedoe met de uitlijning zeg! Maar nu is de contactpagina ook klaar. Ik moet geloof ik nog wel een foto aanpassen op de eigenwerk pagina. Maar goed, verder ben ik klaar. http://www.parure-sieraden.nl
Weer zijn er een paar zaken aangepast op de site van Parure. Het begint al echt wat te worden. De foto's op de merkenpagina zijn nu klikbaar. De tekst is aangepast op de pagina over Parure. De nieuwspagina is wat aangepast. Bovendien is er een gezamelijke site gemaakt voor de gezamelijke winkeliers in het winkelstraatje. (Zie nieuwspagina).
Nu moet er alleen nog even gekeken worden naar een mailformulier en een nieuwe foto gemaakt worden van de oorbellen op de pagina met eigen werk. Het eerste doe ik in de loop van de week, het tweede zal nog een tijdje op zich laten wachten. Ik moet daar even tijd voor hebben. (en zon). www.parure-sieraden.nl
De website van Parure sieraden, waar ik de afgelopen weken hard heb gewerkt, is nog verder af. Vandaag leg ik nog de laatste hand aan wat uitlijnfoutjes, maar dan zijn we er bijna.
Mariette van de privetuin vroeg zich af waarom er geen portfolio van eigen werk op de site stond. Ik heb dit voorgesteld aan Yvonne van Parure en na wat overleg hebben we inderdaad een dergelijke pagina toegevoegd. Dus afgelopen tijd hebben we eigen werk van Yvonne uitgekozen. Het is allemaal vele malen door mij op de foto gezet en uiteindelijk is er een selectie van 6 uitgekomen. Ik ben weer iets meer tevreden. Nu nog de puntjes op de i. http://www.parure-sieraden.nl
Kijk, dit is nou leuk. Tegenwoordig hebben ze een themasite op de site van schooltv. Dat kan ik mooi gaan gebruiken om de lessen leuker te maken.
Het enige is, ik heb nog steeds geen internet daar. Dus even kijken of ik het kan downloaden. Maar dat schijnt ook mogelijk te zijn.
Voorbeeldje:
Met het Paasfeest over een week, is de tijd van de Matthäus-Passion ook weer aangebroken. Dat is voor mij weer een tijd, dat ik daar in mijn vrije tijd weer volledig in opga.
Dit meesterwerk van J.S. Bach blijft voor mij een ode aan het lijdensverhaal. Ik houd sowieso al erg veel van klassieke muziek, maar de Matthäus-Passion staat voor mij bovenaan. De emotiefactor, kippenvelfactor, ga zo maar door. Muziek is mijn passie en de passie is meer dan welke muziek dan ook mijn muziek.
Zo nu en dan speel ik backgammon op de pc tegen iemand waar dan ook. Je gaat met het spelletje - dat overigens gewoon op je pc staat - online en krijgt een tegenspeler.
Steeds vaker krijg ik lui die niet tegen hun verlies kunnen tegenover me. Ofwel, mensen die - als ze verliezen - het spelletje wegklikken. Het haalt de lol wel uit het spel zeg! Wat denken die lui? Als zij winnen dat de rest van de wereld doorspeelt? Bah, flauw hoor...
Na een aantal weken knutselen, bijschaven, de oude voorlopige website verwijderen, is de site voor Parure Sieraden in Oegstgeest af!
Altijd gedacht dat ik niet creatief was, maar dat valt eigenlijk best wel mee. De site is strak, zoals de bedoeling was. Vooral over de merkenpagina ben ik tevreden. Nu eens afwachten hoe mijn opdrachtgever het vindt. Natuurlijk op dit moment op vakantie.
Kijk ook eens: http://www.parure-sieraden.nl/
Mensen van rond de 35 en ouder kennen het nog wel. De 'hoofdmeester' die 4 dagen voor de klas stond en de 5e dag de administratie doet. Tegenwoordig kan je dat wel vergeten. Directeur van een school zijn is een fulltime baan. De leerkrachten hebben steeds meer administratief en ander werk naast hun lesgeven etc. Het valt mij als nieuweling op.
De politiek komt elke keer weer met een aantal proefballonnen. Volgens het rapport van de commissie Dijsselbloem bemoeit de politiek zich soms tot in het klaslokaal met schoolse zaken.
De onderwijsvernieuwingen van de afgelopen twintig jaar, zoals de basisvorming, de tweede fase en het vmbo zijn schromelijke mislukte proeftuintjes, politici zien niet in dat regeren en lesgeven 2 verschillende vakken zijn en luisteren ook niet naar het veld. De mensen in het veld riepen wel, maar als roepende in de woestijn. Mijn ervaren collega's kunnen er een hoop over meespreken en ik denk, van verrek, waar herken ik dat nou van? NS dus, want daar is het niet anders.
Het rapport van de commissie laat niets heel van de politiek. Maar de heren en dames in Den Haag zijn arrogant genoeg om te zeggen dat ze de aanbevelingen niet geheel overnemen. Is dat Haags voor: “Er gaat toch niets veranderen?”
Vanavond heb ik een date, waar ik al een hele tijd naar uitkijk. Erg spannend moet ik zeggen. Ik ken haar via een goede vriendin van mij. Ze is zelf half van Chineze afkomst, half van Nederlandse afkomst.
Een tijdje terug hebben we op een verjaardag een hele avond met elkaar zitten kletsen. Nou kan ik dat wel kletsen, maar er was wel een erg leuke klik. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat lopen. Update: Sorry, was met allerlei andere zaken bezig. Het was best gezellig, maar niet meer dan gezellig.
Zo, de vakantie is weer om. Ik vind het prima zo. Weer flink aan het werk.
Als het goed is, krijg ik in de komende weken een digitaal schoolbord en eindelijk pc's in de klas. Of het netwerk ook komt, dat is de vraag. Maar we zullen wel zien. Anders moeten we nog even stand-alone werken. Dat betekent extra werk thuis, als ik volledig gebruik wil maken van het digitaal schoolbord. Ik heb voor spelling wel een paar aardige ideeën. Natuurlijk kunnen geschiedenis, aardrijkskunde en andere vakken mooi worden geïllustreerd.
Vanaf woensdag ga ik wekelijks zwemmen. Via het schoolbestuur kan ik ook bij een sportclub aan de slag, maar daar ben ik nog niet uit. Zwemmen doe ik met iemand anders. Verder ga ik toch eens onderzoeken of ik niet eens een ander muziekinstrument kan leren bespelen. Ik wil in ieder geval wat actiever gaan worden. Dus genoeg plannen. We zullen wel zien.
Het is een bewogen jaar geweest, afgelopen jaar.
Op 5 januari reed ik voor het laatst een trein. De trein van Amsterdam naar Uitgeest, waarbij ik in Haarlem werd afgelost als ik het goed heb. Op 31 januari had ik bij NS mijn laatste werkdag, hoewel ik toen al bijna een maand weg was.
Op 8 januari stapte ik - redelijk nerveus - mijn klas binnen. Een klas die ik tot de zomervakantie zal gaan begeleiden. Begin dit schooljaar kreeg ik mijn eerste echte eigen klas. Dat zie ik toch wel zo, omdat ik deze groep van dag 1 tot de zomervakantie mag gaan begeleiden.
In januari werd Spock plots ernstig ziek. Het scheen een nieraandoening te zijn, waardoor hij op dieet moest. Ondertussen was ik nog erg aan het wennen aan een regelmatig leven. Ben ik er al aan gewend? Ja, aardig. Ik ga in ieder geval met plezier naar mijn werk.
In mei krijgt mijn vader een lintje. Dat heeft hij ook echt verdiend, naar mijn mening.
In juni heb ik 'm eindelijk, de digitale spiegelreflexcamera die ik al zo lang wilde hebben. Een maand later koop ik er ook een telelens bij. Op verzoek van school gebruik ik de camera ook op school. We hebben namelijk allemaal een camera voor het werk. (Website enzo). Het verzoek is er één waar ik graag aan voldoe.
In augustus ga ik voor het eerst sinds jaren weer op vakantie. Berlijn is een prachtige mooie stad. De foto's stonden een week online, totdat ik blunderde met het reorganiseren van mijn server. Komt wel goed.
Begin dit schooljaar kreeg ik mijn eerste echte eigen klas. Dat zie ik toch wel zo, omdat ik deze groep van dag 1 tot de zomervakantie mag gaan begeleiden. Eerst in een in elkaar geknutseld lokaal in de gang, later in een nieuw noodgebouw, dat in het begin een eigen leven leek te hebben.
Ik heb een hoop gedaan dit jaar, vooral erg moeten wennen. Fouten gemaakt doordat ik onervaren in mijn vak ben of naïef. Lol gehad, zowel op het werk als privé. Boeiende mensen ontmoet waarmee ik goed kan praten.
Ik heb ook een hoop niet (meer) gedaan dit jaar. Ik heb het even geteld, maar ik heb maar 3 keer in de trein gezeten(heen en terug), waarvan 1 keer voor school en 2 keer in deze vakantie. Toch maar goed dat ik koos voor de Irisbon en niet de kortingkaart toen ik weg ging.
Gisteren zat ik te mijmeren of ik uberhaupt wel iets mis van mijn vorige baan. Ach, het was niet allemaal kommer en kwel. Je maakt een hoop leuke dingen mee. De carnavalsband in mijn trein, zie de foto hieronder. Of de mensen waar ik boeiende gesprekken mee heb gehad. Ik denk hierbij speciaal aan de voormalige minister van justitie Winnie Sorgdrager, waar gelukkig de oren nog gewoon aanzitten.
Ook denk ik nog met plezier terug hoe Aukje een jeugddroom in vervulling zag gaan, met een klein beetje hulp van mij. Ook de koe op de rails bij Staphorst, die maar niet opzij wilde gaan, maar mijn uniform wel als een likdoek zag.
Mijn eerste leerling (aspirant conducteur in dit geval) die bij station Castricum zo gedesoriënteerd was, dat hij per ongeluk de deuren van de intercity aan de andere kant van het perron sloot en met die trein er vandoor ging, tot verbazing van de conducteur van dienst. Gelukkig had hij vlak na vertrek door dat ik niet achter hem stond, waardoor hij nog aan de noodrem kon trekken. Vaak was het ook gewoon lachen bij NS.
Het is belangrijk om deze dingen te onthouden en de ellende bij NS, die ik heb meegemaakt, achter me te laten.
Mijn leven is behoorlijk veranderd, zeg maar op z'n kop gezet. Maar het leven op z'n kop is ook erg boeiend.
